Άρθρογραφία

«Στα δεκαεπτά μου, επέλεξα τον ακρωτηριασμό, σήμερα δουλεύω, αθλούμαι, οδηγώ», λέει η Ενκαρνίτα Ιωάννου…


https://www.ispeech.org
Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Τη λένε Ενκαρνίτα Ιωάννου. Είναι, το κορίτσι με τη μαγική φωνή. Είναι μόλις 27 ετών και είναι τραγουδίστρια. Η ζωή της μοιάζει με παραμύθι, αυτό που θα έπρεπε να διαβάζουν τα πιο μεγάλα παιδιά για να μαθαίνουν και οι μεγάλοι για να θυμούνται.

Η Ενκαρνίτα, στα δεκαεπτά της χρόνια, μετά από ένα τροχαίο, επέλεξε τον ακρωτηριασμό του αριστερού της ποδιού.. Σήμερα μέσα από την ιστοσελίδα μας, αφηγείται τη δικιά της ιστορία και παραδίδει μαθήματα ζωής…

«Η δική μου, «δραματική» ιστορία για πολλούς ξεκίνησε στις 21/1/10.  Ήμουν μόλις 17 ετών. Ένα αυτοκινητιστικό που ήμουν  συνοδηγός, ήταν η αιτία της προσωπικής μου επανεκκίνησης”, εξομολογείται η τραγουδίστρια Ενκαρνίτα Ιωάννου.

Και συνεχίζει:

Θυμάμαι ότι ξύπνησα στην εντατική του γενικού νοσοκομείου Λευκωσίας. Μετά από λίγες μέρες, έπρεπε να φύγω από την Κύπρο και να μεταφερθώ στο Ισραήλ με «air ambulance». Είχα αιμορραγία στους πνεύμονες, όπου προκλήθηκε από τη ζώνη ασφαλείας κι αρχικά ήταν και το πιο επικίνδυνο όπως και δύο πόδια θρύψαλα. Στο νοσοκομείο του Ισραήλ, έμεινα περίπου για ενάμιση χρόνο, όπου προσπαθούσαν να μου διασώσουν το αριστερό μου πόδι, το οποίο ήταν για τόσο καιρό, μία  ανοιχτή πληγή.

Έκανα πάρα πολλές εγχειρήσεις, πέρασα από πολλές ναρκώσεις και σχεδόν καθημερινά. Τρείς ήταν οι  μεγάλες επεμβάσεις,  για τη διάσωση του αριστερού μου ποδιού. Όταν απέτυχε και η τρίτη εγχείριση, εκεί κουράστηκα και επέλεξα να μην υποβληθώ σε άλλη επέμβαση αλλά σε ακρωτηριασμό. Ομολογώ, πως δεν σκέφτηκα καθόλου συναισθηματικά. Λογικά και μόνο, είπα στον εαυτό μου, πως  αυτή μου η απόφαση θα με οδηγούσε σ’ ένα πιο πρακτικό τρόπο ζωής  κι αποδείχθηκε πως είναι όντως πιο πρακτικό.  Και γι αυτό ακριβώς το λόγο, είμαι και η Ενκαρνίτα του σήμερα. Και για να είμαι ειλικρινής αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος, δε θα άλλαζα τίποτα, γιατί σήμερα, μέσα από όλο αυτό,  είμαι τόσο «πλούσια».

  • Τα διδάγματα μου πολλά, κάποια μεγάλα και κάποια άλλα μικρά. Έμαθα να εκτιμώ τα πιο απλά πράγματα και γενικότερα ότι έχω δίπλα μου. Η θετική σκέψη και η πίστη στον εαυτό μας, είναι και η μεγάλη μας δύναμη. Μεγάλο  δίδαγμα για μένα, ήταν όταν έμαθα τι θα πει, πόνος, κι αυτός δεν ήταν ο σωματικός. Το κυριότερο όμως που έμαθα, είναι το τι πάει να πει, αγάπη».

Προσθέτει:

«Αυτός ο δρόμος για μένα, ήταν πάρα πολύ δύσκολος και πριν τον ακρωτηριασμό και μετά. Ήταν σα να «ξαναγεννήθηκα», κι έπρεπε να τα μάθω όλα από την αρχή. Να μάθω να αναπνέω κι έπειτα να περπατώ.. Είμαι όμως πεισματάρα και παράλληλα και θετικός άνθρωπος και όλο αυτό  το είδα σαν «πρόκληση»  με αποτέλεσμα σήμερα η καθημερινότητα μου, να είναι άψογη.

Αθλούμαι, οδηγώ, κολυμπώ, τρέχω.. Ήμουν αθλήτρια του άλμα επί κοντώ, πριν το ατύχημα κι άρχισα να αθλούμαι και μετά αφού βέβαια προηγήθηκαν πολλές φυσικοθεραπείες.  Τώρα βέβαια, έχω αφήσει για  λίγο τον αθλητισμό. λόγω δουλειάς, με τις πρόβες πολλές φορές δεν προλαβαίνω, όμως είναι κάτι που στοχεύω να το επανεντάξω στο πρόγραμμα μου.

Τονίζει:

«Άλλαξε ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα και στο πρακτικό κομμάτι. Χρειάζομαι ένα άλλο προσθετικό πόδι για κάθε δραστηριότητα, που θέλω να κάνω.. άλλο για να τρέξω, άλλο για να κολυμπήσω, άλλο αν θέλω να βάλω τακούνια.. άλλαξαν πρακτικά πράγματα της καθημερινότητας μου, όμως αυτό πια είναι το δικό μου «συνηθισμένο» και όχι το «διαφορετικό»..

  • Στην αρχή, είναι δύσκολο αφού  μάχεσαι με το «φάντασμα του πόνου». Το οποίο είναι αυτό που έχει συνηθίσει το μυαλό κι εσύ θεωρείς ότι ακόμα έχεις ολόκληρο το πόδι σου, πονάς ή νοιώθεις σημεία τα οποία δεν υπάρχουν πλέον. Το πόσο όμως γρήγορα μπορείς εσύ να αποδεχτείς και να προσαρμοστείς είναι στο δικό σου χέρι. Προσωπικά αποδέχτηκα, γρήγορα πράγματα, με  βοήθησε και το ότι ήμουν αθλήτρια, κι έτσι έχω ένα γυμνασμένο κορμό, παράλληλα όμως  έχω πείσμα και θέληση.

Δε σου κρύβω όμως ότι η μεγαλύτερη πηγή δύναμης μου, είναι η αγαπημένη μου οικογένεια, η μουσική, ο εαυτός μου, η πίστη μου δηλαδή προς εμένα, η θέληση μου και  το πείσμα μου».

Συμπληρώνει:

«Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο δεν υπήρξαν στιγμές, που είπα, γιατί, κι αυτό θεωρώ είναι και το μεγαλύτερο μας λάθος.  Το να ψαχνόμαστε σε ένα γιατί, δηλαδή.  Ποτέ δεν έκανα αυτή την ερώτηση, γιατί ήξερα  την απάντηση. Γιατί εγώ μπορώ, γιατί εγώ μπορώ να το αντέξω, γιατί εγώ θα βγω από τη φωτιά.. αυτό είναι το δικό μου πεπρωμένο. Και πάντα λέω ευχαριστώ, ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα!

  • Αυτό που θα ήθελα να πω στα  άτομα, που ίσως μας διαβάζουν αυτή τη στιγμή, και ίσως να βιώνουν μία παρόμοια εμπειρία, είναι  ότι τίποτα μα τίποτα δεν υπάρχει που να μην μπορούν να το κάνουν, μόνο ο ίδιος μας ο εαυτός είναι αυτός που  μπορεί, να καθορίσει τι μπορείς να κάνεις και τί όχι.. γι αυτό και  σε αυτό το «δρόμο» πρέπει να διαλέξεις μόνο τη δύναμη και τη θετικότητα, που θα της βρεις μέσα σου. 

Ακούγεται κλισέ, το ξέρω  αυτό θέλει όμως. Είναι άσπρο, μαύρο. Μπαίνεις στη φωτιά και διαλέγεις ή θα κλαις και θα καείς ή θα βγεις και θα γελάς και θα ζεις την κάθε στιγμή της ζωής σου! Ο κάθε άνθρωπος βρίσκει  το δικό του τρόπο, έτσι ώστε να βρει τη δική του εσωτερική δύναμη.  Δεν είναι κάτι που είναι αδύνατο.. γιατί κάποιος τώρα  μπορεί να πει «ε, μα εσύ είσαι δυνατή», δεν ήμουν πάντα τόσο δυνατή όσο είμαι σήμερα, έγινα! Να χαμογελάτε και να απολαμβάνετε και να ζείτε την κάθε στιγμή!»

Ακολουθήστε μας στο:   Instagram!       Facebook!      Twitter!

Πηγή
hellasjournal.com
Αντιστοιχισμένο

Σχετικά Άρθρα

Back to top button
Close